Is AI voor dommeriken?

“Jullie gebruiken toch ook geen LLM’s meer hè? Zo slecht voor het milieu.”

__Euhhhh jawel?

Zo stonden we een paar weken geleden op AI for good.  In een zaal gevuld met ruim 100 AI-moraalridders, voelden wij ons ineens de cowboys van het vak. Want die Large Language Models zijn ondertussen tot in onze dagelijkse rituelen geslopen. Van een snelle vraag aan ChatGPT, tot Geert die weer een raar experiment op poten zet, we zijn er dagelijks mee bezig. 

Gelukkig waren er maar liefst zeven sprekers: sustainability-experts, tech-ontwikkelaars, strategische denkers, docenten, ondernemers; allemaal met praktische ervaring in de spanning tussen AI en duurzaamheid. Elk vanuit hun eigen expertise en praktijk klaar om al onze vragen te beantwoorden.

Is AI voor dommeriken? Of moeten we er juist meer over nadenken en slimmer mee leren omgaan? Wij leerden alvast dat er veel meer komt kijken bij AI ‘for good’ gebruiken, dan je zou denken:

Alles begint bij de toolkeuze

Je kan op twee manieren naar AI kijken:

Het is er nu eenmaal, dus laten we ermee leren omgaan, bewuste keuzes maken en focussen op wat we wél kunnen beïnvloeden. 

Of: Moeten we dit eigenlijk wel willen, wat zijn de systemische gevolgen en wie wordt hier nu echt beter van? 

Maar zonder te weten wat AI doet, hoe het werkt en welke impact eraan vasthangt, blijft “bewust kiezen” vooral een goed voornemen.

__ Oké, waar beginnen we dan?

Ines Vanlangendonck maakte er een kompas voor. Door te kijken naar energie en uitstoot, grondstoffen en overconsumptie, desinformatie, de digitale kloof en eigendomsrechten, zie je plots wat een tool écht kost.

Wie dat kompas toepast, botst snel op ongemak. Veel tools die onder OpenAI vallen, scoren vandaag zwak. Vooral energieverbruik en eigendomsrechten springen eruit.

Moet je dan alles laten vallen? Natuurlijk niet.
Er zijn alternatieven, zoals Claude, GreenPT, Mistrall of Lumo. Perfect zijn ze nog niet, maar wel een pak bewuster.

Viva de vuistregels

AI is een hyperobject
__ Even pauze. Hier waren we de virtuele draad kwijt, dus zochten we het snel op.

Een hyperobject is iets zo groot dat je er middenin zit zonder ooit het overzicht te hebben. En dat is exact hoe AI aanvoelt. Alles tegelijk, altijd iets nieuws, totaal geen overzicht meer.

Da’s al wat duidelijker. Dus om bij te kunnen leren over AI en het ook écht goed te gebruiken, moet je binnen een bedrijf dezelfde richting uitgaan. 

Aha. Dan heb je vuistregels nodig!

Begin bij de basis. Bouw samen een waardekader rond hoe je met AI wil omgaan. Wat vinden jullie belangrijk? Wat voelt juist? Welke richting willen jullie uit?

Aan die waarden koppel je vuistregels zoals: 

• AI is geen doel op zich, maar een middel. 

• We doen niks zonder te leren en te reflecteren. We willen begrijpen hoe AI werkt en welke wereld erachter schuilt. 

• Automatiseer menselijke interactie nooit volledig weg. Mensen moeten altijd nog met mensen kunnen praten.

To prompt or not to prompt?

Wist je dat één gesprek met ChatGPT 500 ml water verbruikt? Video’s genereren is nog een ander beest. Vijf seconden video genereren kost ongeveer één kilowattuur, dat is evenveel als een wasmachine laten draaien. En een video in Sora? Dat staat gelijk aan 2,5K iPhones opladen.
__ Horen jullie ook alarmbellen op de achtergrond of zijn wij de enige?

Wacht wacht wacht. Even in perspectief zetten:
100 prompts per dag voor 3,7 jaar lang verbruikt evenveel energie als een autorit van 100 kilometer. En een gesprek met ChatGPT verbruikt pas een halve liter water als je 474 keer prompt. 

Er zitten dus zeker nuances in, maar niet de hele wereld rijdt met de auto, terwijl AI wel wordt uitgerold over heel Azië, Amerika, etc. 

Dus misschien moeten we ons beginnen afvragen: heb ik wel AI nodig om deze tekst te schrijven? Of om mijn presentatie beter te maken? Om mijn mails te schrijven? In negen van de tien gevallen is het antwoord gewoon: nee.
__ “Het is niet omdat het kan, dat het ook moet”, wijze woorden uit Jurassic Park.

ATELIER doedoe

Alle gekheid op een (virtueel) stokje: de afgelopen wavemakersessie was zijn tijd meer dan waard, merci Jorn Craeghs, Lien De Ruyck en Fredo De Smet. 

AI for good was een échte eye-opener: We wisselen van tools, zeggen ons ChatGPT-abonnement op en stappen over naar ‘betere’ tools zoals Claude. 

Maar ATELIER dada blijft nog altijd een beetje ATELIER doedoe. Wij blijven wel spelen, maken en doen. We blijven nieuwe tools ontdekken en grenzen opzoeken. 

Alleen met meer bewustzijn over de impact die we maken, de tools die we kiezen en hoe vaak we iets aan AI vragen. 

AI voor dommeriken? Vergeet het maar.