Mijn stage is OFFFgelopen

Stage bij Kelly en Geert gaat altijd gepaard met een opdracht die nét een beetje buiten je comfortzone ligt. In mijn geval: animaties insturen voor de open call van het OFFF Festival, voor de editie in Barcelona. Een opdracht waar ik met veel goesting aan begon. En misschien ook met een beetje angst. 

Ik hoorde ‘animaties’ en voelde meteen die vertrouwde weerstand. After Effects was altijd zo’n programma dat ik liever ontweek. Deels omdat ik het niet kon. Maar ook omdat ik er iets te veel van verwachtte. Maar toen zei Geert: 

“Alles dat je hier doet moet in functie zijn van uzelf te ontwikkelen”

Ik wilde After Effects wel graag kunnen, maar ik was nog niet zeker of een stage de juiste plek was om het te leren. Gelukkig bleef dat zinnetje lang genoeg plakken om mij te inspireren.

Nu nog mijn perfectionisme overwinnen

Wat is mislukken eigenlijk? En waarom zijn we er zo bang voor? Sinds mijn stage bij ATELIER dada zie ik het zo:  Mislukken bestaat volgens mij alleen maar als je het zelf zo benoemt. Iets nieuws leren is eigenlijk gewoon de hele tijd mislukken. Tot het plots… wel lukt.

Denk maar aan de dadaïsten: Hugo Ball, Marcel Duchamp, Otto van Rees. Het zijn allemaal mensen die alles deden wat ‘niet mocht’ en er helemaal niet mee bezig waren of hun experimenten zouden lukken of niet.
__ Duchamp heeft gewandeld zodat wij kunnen lopen.

Zo kwam Sensory Overload 

Da’s de naam van de volledige verzameling animaties die ik tijdens mijn stage gemaakt heb. Ze zitten zo vol dat je na de honderdste keer nog steeds details blijft ontdekken. Ze zijn erop gemaakt om de zintuigen te overprikkelen.

Er zit ook een organische feeling in, alsof ze het resultaat zijn van ‘natuurlijke’ processen, zoals een corrupted file of een computerfout. Een beetje zoals abstracte kunst: zonder duidelijk begin of einde, elke vorm van context is ontnomen tot enkel nog de esthetische waarde ervan overblijft. 

Voor al je stunt- en vliegwerk

Ik ben begonnen als absolute After Effects noob, maar ik had al eens een coole tutorial gezien. Dus wat beter om mee te beginnen?

Ik heb een fragment genomen van een drone die door een stad vliegt. Daarna heb ik er een depth map van gemaakt: dat is je beeld omzetten naar zwart wit en de zwarte delen zijn verder van de camera. Normaal wordt deze techniek gebruikt om bepaalde delen te kunnen uitsnijden, maar ik combineerde het met CC ball action. Dat effect zet je beeld om in gekleurde bollen. Zo krijg je een heel abstract en trippy effect.

Dit werk noem ik: ‘Als ik kon vliegen’ omdat het een beetje voelt als superman die door een stad vliegt.

Liefde voor vechten of vechten voor liefde?

Die eerste animatie was alvast een succes. Tijd om na te denken over ‘alles met liefde’. Het leek me wijs om hier iets mega banaal mee te doen.

Ik herinnerde mij dat ik 2 jaar geleden in Frankrijk een echt riddertoernooi heb meegemaakt, met echte harnassen en zwaarden. En toen schoot het idee me te binnen: wat als ik nu eens iets doe met vechtende ridders?

Zo gezegd, zo gedaan. Met die animatie trek ik de boodschap ‘alles met liefde’ een beetje in het belachelijke. Maar als je erover nadenkt hebben die mensen enorm veel van hun zuurverdiende centen in die harnassen en wapens gestoken. En daarbovenop reserveren nog eens een vrije dag. Allemaal om hun gevecht te kunnen doen.  

En dat is ook liefde, liefde voor vechten weliswaar. Maar liefde blijft liefde.
__ In alle eerlijkheid, die filosofische redenering kwam pas achteraf. Het begon allemaal met het kind in mij dat iets met ridders wou doen.

Dada-danku Dire Straits

Mijn volgende verzameling heet ‘Muricacore’. Die naam is natuurlijk een speling op America en ‘core’.
__ Sidenote voor boomers: core zet je achter iets om aan te geven bij welke niche het hoort. 

Deze keer zat er niet veel diepgang achter. Ik luisterde veel naar Dire Straits en was volledig in die vibe van cowboys, grote pickup trucks, zeearenden, enzovoort…  Ik heb 4 beelden samen gezet die evengoed als vlag van de Verenigde Staten konden dienen. Die beelden heb ik dan in elkaar laten overgaan. Hoe ik dat effect moet noemen weet ik zelf eigenlijk ook niet goed. Ik vind het gewoon cool hoe de beelden langzaam afbreken en samensmelten.

En nu? Kapotmaken!

Dat was mijn volgende stap: mijn animaties afbreken om op een andere manier terug aan elkaar te lijmen. Deze collectie noem ik The American nightmare. Door de controle los te laten, kwam ik tot de beste resultaten. Al zorgde het er ook voor dat mijn overzicht kwijt was. Nu heb ik zoveel After Effects-files dat ik nooit direct de juiste vind.
__ Die had ik even niet zien aankomen. 

Als kind was de Matrix een van mijn lievelingsfilms. Dus deze collectie is hier een beetje op geïnspireerd. Ik wou dat het voor de kijker bijna voelde alsof ze op een oude CRT tv aan het kijken waren. 

Het is een eeuwig evoluerend werk, elk werk op zich is opgebouwd uit meerdere puzzelstukken die op oneindig veel manieren gecombineerd kunnen worden, een reeks die nooit af is. Langs de ene kant vind ik dat leuk, want zo maak ik elke dag iets dat beter is dan gisteren. Maar aan de andere kant weet ik wel na iets te maken dat het morgen toch beter zal zijn.
__ Soms wil je gewoon in je zetel kunnen ploffen, opgelucht dat iets af is, toch?

Je kent Animal Locomotion wel hè?

Je weet wel, die reeks foto’s van Eadweard Muybridge uit 1887. De man die zeg maar film heeft uitgevonden door een paard en ruiter te fotograferen op verschillende momenten tijdens het voorbij lopen en deze aparte foto’s super snel na elkaar weer te geven en zo de illusie van beweging op te wekken. 

Wist je trouwens dat meneer Muybridge ook een kat, een bison ,een everzwijn en ook een vogel heeft vastgelegd? De frames van die vliegende vogel heb ik eerst allemaal in photoshop gealigneerd met elkaar. Daarna heb ik elk frame digitaal nagetekend om toch nog die handmade feeling te bewaren en daarna kon ik weer beginnen puzzelen. Met de reeks ‘birdwave’ als resultaat.

すべてを愛情を込めて

Na al die side quests ben ik teruggekeerd naar de basis: alles met liefde. Dit zijn animaties met een echte boodschap. Een boodschap waar iedereen achter staat. Met OFFF in mijn achterhoofd dacht ik eraan om het in zo veel mogelijk talen te vertalen. Het is tenslotte een internationaal festival, dus zoveel mogelijk mensen moeten de boodschap ontvangen.  

Zo komt mijn animatie-avontuur tot een einde. En niet alleen dat, ook mijn stage is OFFFgelopen. Die tien weken zijn voorbij gevlogen. 50 dagen vol inspiratie en ruimte om bij te leren en groeien als designer. En dat heb ik ook echt gedaan. Loris out.