We werden verliefd op het Meetjesland… en afgewezen

Op 16 maart hadden we een afspraakje met Toerisme Meetjesland… of ja, het is te zeggen: we deden mee aan een pitch. Iets wat we eigenlijk (bijna) nooit doen. Dus waarom maakten we deze keer een uitzondering?

Als je er even over nadenkt is pitchen eigenlijk zoals op eerste date gaan. Alleen zit je niet tegenover iemand aan een tafeltje, maar tegenover een briefing, een presentatie én een deadline.

Kelly & Geert kunnen zich de lange pitchnachten uit hun vorige agencylevens nog wel herinneren, maar voor Denis en mij was dit compleet nieuw. En net daarom deden we mee, om ook dat proces onder de knie te krijgen. Onze allereerste pitch.
__ En trouwens ook mijn allereerste date, dus dubbel spannend.

Tijd om (beleefd) te stalken

De vraag was duidelijk: bedenk een campagneconcept voor het Meetjesland dat sterk genoeg is om drie jaar lang als kapstok te dienen voor alle hero-, hub- en help-content.

Maar zoals bij elke eerste date begin je jezelf meteen duizend vragen te stellen. Dus deden we wat iedereen in zo’n situatie doet: een klein beetje stalken. Beleefd uiteraard.

We maakten ritjes door de regio, lazen de briefing van boven naar onder en terug omhoog, contacteerden locals en scrolden ons een weg door alles wat online over het Meetjesland te vinden was. Want je kan moeilijk communiceren over een plek waar je zelf niets bij voelt. Je moet er eerst een beetje verliefd op worden.

Met al die indrukken in ons hoofd begonnen we aan onze Marketing Blueprint. Ons vaste framework voor elke briefing.
__ Een beetje zoals het plan van een architect, maar dan met meer post-its.

Het helpt ons om duidelijk een merk, marketingstrategie én business-organisatorische realiteit in kaart te brengen en voor ogen te houden. Alleen zo komen we tot een realistisch concept en uitwerkingen ervan.

En ondertussen waren we verliefd

Verliefd op het Meetjesland natuurlijk. Dat werd niet alleen ons gevoel tijdens het proces, maar ook meteen de brand essence van het concept. Want ja, in welke andere regio van Vlaanderen stroomt een rivier, genaamd ‘De Lieve’? Van daaruit bouwden we een dynamische kapstok uit voor drie jaar content.

In jaar één zouden we dus verliefd worden. En daarvoor leek een bankje ons de perfecte plek. De typische ‘bankjesmomenten’ wilden we capteren via Instagram Live. Tegelijk hingen er QR-codes die je naar een user generated platform stuurden, waar bezoekers zelf een boodschap konden achterlaten.
__ Met dank aan Denis, onze AI-magiër.

Zelf eens proberen? Dat doe je hier.
__ En geen vuile manieren hè, alles met liefde ;)

In jaar twee zou je dan verliefd zijn. Dan verschoof de focus naar ambassadeurs zoals Maarten Leenknecht (Letterknecht), die een liefdesverklaring aan de streek letterlijk in het landschap schildert, of Helen B, die de verhalen en toevallige ontmoetingen uit het Meetjesland vertaalt naar illustraties …

En in jaar drie wilden we liefde achterlaten. Via reportages met toevallige bezoekers, maar ook via liefdesbrieven verstopt in vogelhuisjes te vinden via geocaching. Kleine boodschappen van mensen die jou voorgingen in het Meetjesland. Je leest een brief, laat hem terug achter en geeft de verliefdheid door aan de volgende.

Maar een lange romance werd het niet

Zoals de titel al een klein beetje verklapte: een echte Pride & Prejudice werd het niet. We werden afgewezen. Samen met nog 16 andere pretendenten, zo bleek overigens uit het verslag.
__ Van een publiekslieveling gesproken 😉

Zoals dat gaat na een date die nergens naartoe leidt, wilden we natuurlijk weten waarom. Zeker ook omdat de hele insteek voor mij en Denis was: bijleren. Dus belde ik nog even na voor feedback. Daar kregen we van een hele lieve Emma De Smet te horen dat 'het concept te algemeen was en de ideeën veel verder uitgewerkt moesten worden’.
__Auwtch ... dat deed echt pijn. Messteek recht in ons hart. Hebben we nu echt zo'n slechte eerste indruk gemaakt?

Ja, misschien moeten we eerlijk bekennen van wel. Misschien heb ik op mijn eerste date wel alle beginnersfouten gemaakt die ik kon maken: 

• Niet diep genoeg gegaan om tot een echt uniek concept te komen (dat de 'Tokio-toets' van de jury wel doorstaat)
  __ Ook al waren we er op een regenachtige dinsdag naartoe gereden om vrijwel elke deur gesloten te vinden, zelfs die van de Dienst voor Toerisme.
  
  

• Niet blijven stalken toen we de deur op de neus kregen van de voorgestelde ambassadeurs.
  
  

• Niet grondig genoeg nagedacht én tot 's nachts in onze canva gekropen over hoe we de concepten over de 3 jaren heen in het framework van blogposts, social media reels of influencer briefings gingen wringen.
  
  

• Niet 2 dagen voor de deadline alles overboord gegooid om nog maar eens te herbeginnen omdat we bij het maken van de presentatie plots een veel beter idee hadden.

Kortom, te voorzichtig geweest?

Eerlijk, ik had geen idee dat daten __ ik bedoel, pitchen, zo moeilijk was. Volgende keer moet ik gewoon tien keer zo hard mijn best doen. Als er een volgende keer komt. Want in een atelier waar we geloven in co-creatie, in samen met onze klanten tot ideeën komen, is dat een serieuze mindswitch.

Maar ik ben er wel van overtuigd dat ik deze lessen ook kan meenemen voor de klanten waar we vandaag wel al voor werken. Dat mijn werk er nog dieper, beter, doordachter door zal worden. En - nu ik er bij stilsta - misschien was dat wel de les die Kelly & Geert ons wilden leren?

Dus nee, het Meetjesland koos uiteindelijk niet voor ons, maar het was wel een zeer leerrijke date.