AIsthetics

Wat is mooi, wat is niet mooi? Iets waar wij vaak mee bezig zijn. Alhoewel we de discussie met klanten proberen te vermijden. Want wat wij of zij mooi vinden, dat doet er niet toe. Het is je doelgroep die het mooi moet vinden. Daarom maken wij ook altijd een merkpersona. Door je je merk als persoon voor te stellen - iemand die perfect aansluit bij wie je doelgroep wil zijn - kan je je al inlevend in die persoon voorstellen wat die mooi zou vinden. En zo is de discussie tussen ons en de klant ontmijnd. 

Mooi zo!

Maar dat wil nog steeds niet zeggen dat we er niet dagelijks mee bezig zijn. Vorig weekend stond in het teken daarvan. Een beetje toevallig misschien, maar dat ben je wel van ons gewend. Business serendipity, nietwaar? 

Vorig weekend dus. Het begon vrijdagavond met een rit na de werkuren richting Parijs. Eerlijk, iets waar Geert en ik wel vaker van dromen als we van het oosten van het land komen en in Gent afrijden. “Rijden we door naar Parijs?”, is ondertussen een echte gimmick geworden. Maar meestal komt dat er dus niet van. Nu wel.

Want het was Maison&Objet in Parijs. Een evenement dat al verschillende jaren op onze radar staat, wegens de mooie beelden die onze insta-feeds opfleuren en de fomo die daar dan meestal op volgt. Bovendien als een van je klanten in de renovatiebusiness zit, kan het ook nooit kwaad, zeker?

Fout gegokt

Toegegeven, achteraf gezien was de beurs misschien toch minder wat we ervan verwacht hadden. Het voelde te veel als in een tien keer zo grote Suprabazar rondlopen en te weinig als inspiratie van waar onze huizen nu de komende jaren mee zullen gevuld raken. Begrijp ons niet verkeerd, wij houden van troep, van brolwinkeltjes, vinden zelfs vaak de museumshops even leuk als de musea zelf. Maar de magie van die zaken is nu wel een beetje weg nu we de herkomst ervan hebben gezien. 

Bovendien was het heel moeilijk om tussen al die veelheid nog het mooie van de kitsch te onderscheiden. Onze ogen deden soms echt pijn. Een beetje zoals je soms hebt wanneer een prompt verkeerd gaat. Zoals die keer dat Geert aan Firefly vroeg: ‘Maak bij’ en niet de foto werd bijgemaakt, maar er een rare morph van de foto met bijen verscheen. 

Bij-na goed

Diezelfde rare morphs zagen we nu in het echt. Zoals stoelen gemaakt uit knuffelberen of zelfs volledige standen waarvan niet alleen de voorwerpen, maar zelfs de stand zelf leek te zijn gedesigned met AI. Je weet wel, met zo’n gelige filter …

In onze speech over de evolutie van AI vorig jaar deze tijd vroegen we ons nog af wanneer de menselijke esthetiek beïnvloed zou beginnen worden door de typische kitscherige (wat wij kitscherig vinden) AI-esthetiek. Wel, we hebben het antwoord dit weekend met eigen ogen gezien. Vandaar de titel van dit stuk: AIsthetic. 

We zijn zover

Al moeten we ook dat met een korreltje zout nemen. De dag nadien stopten we op de terugweg immers bij wat misschien wel ons favoriete museum in de hele wereld is: Louvre-Lens. Waarom zou je, als je op een boogscheut van Parijs en het echte Louvre was, toch liever stoppen in Lens? 

Wel, omwille van de selectie en de opstelling. In Louvre-Lens wandel je immers in de lange Galerie du temps letterlijk door de kunstgeschiedenis. Van de eerste beeldjes gemaakt 4000 jaar voor Christus tot nu. En daartussen een selectie van werken uit het Louvre, die varieert. Waardoor je kunst uit alle uithoeken van de wereld op een tijdslijn naast elkaar geplaatst ziet. Soms zaken waar je in het Louvre zo voorbij aan zou lopen, soms werken die je jaar na jaar in de esthetica les moest kunnen uitleggen. Zoals dit keer bijvoorbeeld de schilderijen van Arcimboldo. 

Vreemd genoeg was de gelijkenis met de hondenstoel de dag voordien op de beurs zo frappant dat we ons bijna afvroegen of ze in de 16e eeuw dan misschien toch ook AI hadden? 

Mooi niet!

Alle gekheid op een stokje, het contrast kon niet groter zijn tussen de grote beurs vol met ‘moois’ en de zorgvuldig gecureerde selectie van de hele menselijke kunstgeschiedenis in het museum. Benieuwd wat er binnen 1000 jaar van zal overblijven dat de museumselectie haalt …

Is dat dan wat Geert & ik wel mooi vonden? Of waren wij gewoon de doelgroep niet?